|
Mirtos (Kreta)
|
|
 |
|
|
Plaatsen > Mirtos
Mirtos ligt in het zuid-oosten van het eiland Kreta.
In de 19e en begin 20ste eeuw bestond Mirtos, zoals men het nu
kent, helemaal niet. Er was wel een haventje dat dienst deed als een soort markt
en waar de inwoners van een aantal kleine woongemeenschappen bij elkaar kwamen.
Die gehuchtjes lagen min of meer rondom het huidige dorp, zoals, bijvoorbeeld,
op de plaats waar zich nu het kerkhof bevindt.
Bij die kleine haven werden de producten die de mensen verbouwden of maakten,
zoals groente, fruit, wijn, olie en kaas, maar ook houtskool, verhandeld en
grotendeels ook verscheept naar Ierapetra. Dat was in die tijd al een wat
grotere havenplaats. Van daaruit werden de producten verscheept naar plaatsen
als Iraklion en Athene. In
die periode lagen er nog geen wegen zoals nu. Alleen via ezelspaden kon men
Ierapetra bereiken. Vandaar het belang van de kleine haven van Mirtos.
Mirtos bestond nog niet als echt dorp. Dat zou ook veel te gevaarlijk zijn, want
ook de Lybische zee werd bevolkt door piraten, die een werkelijke bedreiging
vormden voor de bewoners en hun bezittingen. Vandaar dus dat de mensen dieper
landinwaarts woonden.
De dreiging van piraten nam af in de 20ste eeuw. Het werd aantrekkelijker om
dichterbij de zee en vooral het haventje te wonen. Dat dachten ook de inwoners
van, het 6 kilometer verderop gelegen, Gdogia . 90% van de bevolking van dit
dorp vertrok voor de 2e wereldoorlog naar Mirtos. En zo begon de werkelijke
groei van het dorp. Tot de 2e wereldoorlog.
In mei 1941 landden Duitse parachutisten in het westen van Kreta, om precies te
zijn in Maleme, in een poging het eiland over te nemen.
Na een zware strijd tussen Australiërs, Nieuw-Zeelanders en Grieken enerzijds en
Duitsers anderzijds, viel Kreta uiteindelijk in handen
van de Duitsers. Het Duitse leger heeft een spoor van geweld getrokken aan de
zuidkust van Kreta. Mirtos is niet gespaard gebleven. Op 15 september 1944
kregen de inwoners de opdracht om binnen 2 uur het dorp te verlaten. Velen deden
dat niet met als gevolg dat 18 mannen uit Mirtos zijn omgebracht. Het
herdenkingsteken op het plein van Mirtos herinnert aan die afschuwelijke
gebeurtenis. De overlevenden werden ook zwaar getroffen door het in brand steken
van de huizen. De inwoners vluchtten naar het oosten en zo dreigde ook Mirtos
een verlaten en geruïneerd dorp te worden. De Duitsers zijn overigens niet
verder naar het oosten getrokken. Ierapetra is bijvoorbeeld gespaard gebleven
voor een lot als dat van Mirtos.
Veel mensen wilden na de oorlog niet terug naar hun dorp. Door de brand stonden
van hun huizen alleen nog de muren overeind en vergeet niet het menselijk drama
van 18 omgekomen inwoners en de bittere armoe die er was ontstaan en velen het
leven had gekost. Het land, waar men zo afhankelijk van was, was bijna geheel
vernietigd. Maar de Griekse regering repareerde een aantal huizen en verplichtte
gevluchte mensen terug te keren naar Mirtos. En zo begon het dorp aan zijn
wederopbouw.
Begin zeventiger jaren kwamen toeristen de zuidkant verkennen en zagen hoe leuk
dat Griekse dorpje was. Initiatiefrijke inwoners boden kamers aan met natuurlijk
toilet en douche op de gang. De eerste fans bleven in die jaren terugkeren.
Sommigen van hen komen nog jaarlijks in Mirtos terug. Die eenvoudige kamers zijn
hier en daar nog wel te vinden, maar veruit de meeste onderkomens die nu worden
aangeboden zijn goed, degelijk of zelfs luxe. Alle kamers of appartementen
hebben inmiddels ook eigen badkamers.
Tegenwoordig kent Mirtos verschillende pensions, appartementengebouwen, hotels
en gastenhuizen. Met de voertaal Engels kan men eigenlijk zich overal goed
verstaanbaar maken. Maar de fans van het eerste uur kijken vaak met heimwee
terug naar die knusse kamertjes en de gastheer en gastvrouw die nog geen woord
Engels spraken, maar waarmee toch geen taalbarrière bestond. Niet alleen
toeristen, ook hippies vonden het in Mirtos erg prettig. Het leuke was dat het
dorp hen niet met de nek aankeek. In de ogen van velen waren het malloten, maar
zij kregen een plekje binnen de gemeenschap. Veel alternatievelingen trokken ook
door naar Tertsa. Daar zijn in de zeventiger en tachtiger jaren een aantal
gezinnen gesticht.
Nu leven de mensen in Mirtos van het toerisme en van de tuinbouw. Rond 1970 is
er in Zuidoost Kreta een begin gemaakt met het verbouwen van groente en fruit in
kassen. Twee Nederlanders hebben deze vorm van tuinbouw, waarbij meer oogst uit
een lapje grond te halen is, geïntroduceerd. Het deel tussen Ierapetra en Nea
Mirtos heeft daardoor landschappelijk te lijden gekregen. Deze vorm van tuinbouw
heeft wel grote welvaart gebracht. Ierapetra bijvoorbeeld is daardoor een van de
rijkste steden van Griekenland geworden.
Bron en copyright van dit artikel:
mirtos-reizen
|
|
|
|
|
Help mee en houd GriekenlandVakantieland.nl up-to-date (Klik hier) Of stem
op ons:
Andere landen uit deze serie: Aruba België Bonaire Bulgarije Curacao Denemarken Duitsland Frankrijk Griekenland Hongarije Italië Nederland Oostenrijk Portugal Roemenië Slowakije Spanje Turkije TravelGuideEurope.eu Zwitserland
|
